Κάτι περισσότερο από ένας ποδοσφαιριστής

January 30, 2020

Κάτι περισσότερο από ένας ποδοσφαιριστής

Γράφει: Ανδρέας Βιολάρης

Από το βράδυ της Πέμπτης (30/1) ο Bruno Fernandes είναι με κάθε επισημότητα ποδοσφαιριστής της Manchester United. Για την ακρίβεια, ο 25χρονος Πορτογάλος άσος δεν είναι ένας απλός ποδοσφαιριστής. Ούτε μια ακόμα μεταγραφή. Αλλά κάτι πολύ περισσότερο. Προσωπικά δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι ο πρώην αρχηγός της Sporting θα αποδειχθεί κάτι πολύ περισσότερο για τον ταλαιπωρημένο σύλλογο του Μάντσεστερ.

Όσοι παρακολουθείτε πορτογαλικό ποδόσφαιρο γνωρίζετε πως πρόκειται για τον ποιοτικότερο και κορυφαίο ποδοσφαιριστή της λίγκας τα τελευταία 2-3 χρόνια, ένα πολυτάλαντος παίκτη με έφεση στο σκοράρισμα και τη δημιουργία, που διαθέτει χαρακτηριστικά ηγέτη, αλλά και ένας «πολεμιστής« στον αγωνιστικό χώρο.

Με άλλα λόγια, είναι ο παίκτης που δεν έχει η United και διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που λείπουν από το 90-95%% των παικτών του Ole Gunnar Solskjaer.

Η γλώσσα των αριθμών
Αν πάλι δεν γνωρίζετε τόσο καλά τον Bruno Fernandes, ας πάμε να κάνουμε τις… συστάσεις, παραθέτοντας για αρχή τα εντυπωσιακά νούμερα και στατιστικά που συνόδευσαν τα δυόμιση χρόνια παρουσίας του στη Λισσαβόνα. Από το 2017, όταν έκανε το ντεμπούτο στην πρώτη κατηγορία (ξεκίνησε από τη β΄κατηγορία και ακολούθησε η τετραετής θητεία στην Ιταλία με Udinese και Sampdoria), ο Bruno Fernandes είναι:

  • Πρώτος σε συμμετοχή σε γκολ (τέρματα και ασίστ): 67
  • Πρώτος στη δημιουργία φάσεων: 239
  • Πρώτος σε προσπάθειες για γκολ: 271
  • Πρώτος σε προσπάθειες εντός στόχου: 114
  • Πρώτος σε γκολ με προσπάθειες εκτός περιοχής: 9


Δεν είναι ένας ακόμα “Eriksen” ή “Pogba” 

Το περασμένο καλοκαίρι έκανε ξεκάθαρο πως θέλει να αποχωρήσει από τη Λισαβόνα και να δοκιμάσει την τύχη του στην Premier League. Κάποια στιγμή έφτασε τόσο κοντά στη πολυπόθητη μεταγραφή που δάκρυσε μετά το τέλος ενός αγώνα, ο οποίος πίστευε πως θα ήταν ο τελευταίος του με τη φανέλα των «λιονταριών».

Ο Bruno τελικά έμεινε. Στεναχωρήθηκε αλλά δεν απογοητεύτηκε. Δεν τα έβαλε κάτω. Δεν έγινε ένας ακόμα “Eriksen”, ένας ακόμα “Pogba” ή ένας ακόμα “Coutinho”. Σε αντίθεση με τους πιο πάνω, ο αρχηγός της Sporting δεν ήταν ποτέ αδιάφορος ούτε «τραυματίας». Συνέχισε να δίνει τον καλύτερό του εαυτό, να δείχνει αφοσίωση, σεβασμό και εκτίμηση στο σύλλογο (και τον κόσμο του) που τον βοήθησε να κάνει το επόμενο βήμα στην καριέρα του.

Η παρουσία του στη φετινή σεζόν ήταν και πάλι εξαιρετική, καταγράφοντας 15 γκολ και 14 ασίστ σε 28 αγώνες!

Φέτος, είναι και πάλι πρώτος σε ασίστ (0.5 ανά παιχνίδι), είναι δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος (0.5 γκολ ανά ματς), πρώτος σε τελικές προσπάθειες (3.5), πρώτος σε κερδισμένα φάουλ (2.6), δεύτερος σε κάθετες πάσες (0.4) και δεύτερος σε tackles (2.3).

Στέκομαι ιδιαίτερα στο γεγονός ότι είναι ο δεύτερος ποδοσφαιριστής σε τάκλινγκ στο πορτογαλικό πρωτάθλημα, αφενός λόγω της θέσης που αγωνίζεται και αφετέρου γιατί φανερώνει τον ποδοσφαιρικό του χαρακτήρα, το πνεύμα του νικητή αλλά και το πάθος που βγάζει στον μέσα στις τέσσερις γραμμές.

Το στυλ παιχνιδιού του
Όπως εύκολα συμπεραίνει κανείς από τα πιο πάνω νούμερα, ο Bruno μπορεί να κάνει πολλά και διαφορετικά πράγματα στο γήπεδο. Το βασικό του χάρισμα όμως είναι η συνεισφορά στο δημιουργικό κομμάτι. Είναι ο παίκτης που καθορίζει το ρυθμό του αγώνα, που ενορχηστρώνει το παιχνίδι, έχει φοβερή διορατικότητα, βλέπει – και δοκιμάζει – πάσες που δεν μπορούν οι περισσότεροι. Αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και τα σχετικά χαμηλά ποσοστά ακρίβειας στη μεταβίβαση (77.1%) (σ.σ. συν το γεγονός ότι οι περισσότερες πάσες του γίνονται στο επιθετικό τρίτο και είναι και πιο πιθανόν να μην ολοκληρωθούν).

Ο Fernandes ξεκίνησε ως κεντρικός μέσος (στην Ιταλία αλλά και την πρώτη του σεζόν στην Sporting με τον Jorge Jesus έπαιζε περισσότερο σαν 8άρι) και μόλις τα τελευταία 2-3 χρόνια καθιερώθηκε και μεγαλούργησε ως επιθετικός μέσος (10άρι) ή και δεύτερος επιθετικός.

Είναι ο συνδετικός κρίκος της μεσαίας με την επιθετική γραμμή και σε αυτούς τους χώρους το αρέσει να κινείται, για αυτό και πολύ συχνά δημιουργεί τις συνθήκες -τόσο για τον εαυτό του όσο και για τους συμπαίκτες του – για γκολ. Βασικό χαρακτηριστικό του είναι το δυνατό του σουτ, η πολύ καλή τεχνική αλλά και οι εξαιρετικές εκτελέσεις σε στημένες φάσεις.

Σημαντικό στοιχείο στο παιχνίδι του είναι τα μακρινά σουτ. Ο Bruno δεν φοβάται να δοκιμάσει μακρινά (καμία φορά και εξεζητημένα) σουτ, έχοντας μάλιστα αρκετά υψηλά ποσοστά επιτυχίας. Και τα μακρινά σουτ είναι κάτι που λείπει σε πολύ μεγάλο βαθμό από το παιχνίδι της η Man United.

Είναι ενδεικτικό ότι οι 33 προσπάθειες εκτός περιοχής τους Andreas Pereira (πρώτος για την United για το 2019-20, αλλά καλύτερα να μην μιλήσουμε για τα ποσοστά επιτυχίας!) έχει σχεδόν τις μισές του Fernandes (61).

Ο ηγέτης που δεν έχει
Αξιοσημείωτο και καθόλου τυχαίο είναι το γεγονός πως παρά το νεαρό της ηλικίας του ήταν ο αρχηγός και ο φυσικός ηγέτης της Sporting. Και προσωπικά είμαι πεπεισμένος πως ο Bruno Fernandes θα γίνει – και μάλιστα σύντομα – ο ηγέτης αυτής της United και γιατί όχι κάποια στιγμή στο μέλλον και ο αρχηγός της.

Θα γίνει ο ποδοσφαιριστής που θα βγει μπροστά στα δύσκολα. Θα αναλάβει πρωτοβουλίες όταν τον έχει ανάγκη η ομάδα του. Και σίγουρα δεν θα κρυφτεί όταν καίει η μπάλα ή όταν πρέπει να εκτελέσει ένα από τα πιο σημαντικά φάουλ στη σεζόν, κάτι που δεν έκανε δηλαδή ο Juan Mata στο 88′ του πρόσφατου επαναληπτικού ημιτελικού με την City στο “Etihad”. Η Man Utd έψαχνε το γκολ που θα έστελνε το ματς στα πέναλτι και ο Ισπανός έφυγε από την μπάλα και άφησε τους Fred και Pereira (!) να αναλάβουν την καυτή εκτέλεση.

Μπορεί να φέρει την άνοιξη;
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως o Bruno Fernandes είναι ο ποδοσφαιριστής και ο ηγέτης που δεν έχει η Manchester United. Προσωπικά είμαι σίγουρος ότι θα ανεβάσει το επίπεδο και οι φίλοι της ομάδας θα δουν καλύτερο και πιο όμορφο ποδόσφαιρο.

Την ίδια ώρα δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι ο 25χρονος Πορτογάλος μπορεί από μόνος του να φέρει την άνοιξη. Το σημερινό ρόστερ της United έχει τόσες πολλές αδυναμίες και ελλείψεις, που δεν καλύπτονται με ένα ή δύο ποδοσφαιριστές πρώτης γραμμής.

Χρειάζεται ακόμα πολύ δουλειά, εκατοντάδες εκατομμύρια και κατά την άποψή μου και κάποιος άλλος προπονητής (σ.σ. θα επανέλθω σύντομα για να αιτιολογήσω την θέση μου για τον Ole Gunnar Solskjaer, αν και το έχω πράξει αρκετές φορές στο παρελθόν) για να ξαναδούμε την κανονική United. Για να δούμε μια ομάδα που να μπορεί να παίζει στα ίσα και να ανταγωνίζεται ομάδες όπως η Liverpool του Klopp και η City του Guardiola, οι οποίες πήραν το ποδόσφαιρο της Αγγλίας σε άλλα επίπεδα και μονοπάτια.