November 4, 2019

Το τέλος των ψευδαισθήσεων

testΤο τέλος των ψευδαισθήσεων

Ανδρέας Βιολάρης

Ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό. Οι τρεις σερί εκτός έδρας νίκες μέσα σε έξι μέρες (κι αφού είχε προηγηθεί ένα διάστημα οχτώ μηνών χωρίς νίκη μακριά από το “Old Traford” σε όλες τις διοργανώσεις!), η ευφορία που έφερε το μίνι σερί και το μομέντουμ που πήγε να χτίσει η Mancheter United, κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος μέσα σε 90 λεπτά. Και μαζί έσβησαν και οι όποιες κρυφές ελπίδες πήγαν να δημιουργηθούν για τους φίλους των «κόκκινων διαβόλων».

Το μεσημέρι της Κυριακής στο “Vitality”, στην δίκαιη και εύκολη ήττα από την Bornemouth (1-0), η United επέστρεψε στην… κανονικότητα της. Και δεν αναφερόμαστε στη διαχρονική «κανονικότητα» που χαρακτηρίζει ένα σύλλογο όπως την Man Utd και αρμόζει στη βαριά φανέλα που φοράει. Αλλά την κανονικότητα της φετινής σεζόν. Την κανονικότητας της περσινής περιόδου. Και γενικότερα την κανονικότητας της United στην μετά-Ferguson εποχή.

Οι εκτός έδρας νίκες επί των Partizan, Norwich, Chelsea (με καλή παρουσία στις δύο τελευταίες) αποδείχθηκαν μια μικρή… καλή παρένθεση, η οποία έβαλε τα σοβαρά προβλήματα και αδυναμίες κάτω από το χαλί και ταυτόχρονα δημιούργησε άπιαστες προσδοκίες.

Οι συνεχόμενες επιτυχίες ήταν και απόρροια της καλής ψυχολογίας και αυτοπεποίθησης που έφερε η καλή εμφάνιση στο ντέρμπι με την Liverpool, στοιχεία που τόσο πολύ της έλειπαν το τελευταίο δίμηνο. Αυτό όμως που πραγματικά έλειπε, λείπει και θα λείπει για αρκετό καιρό ακόμα, είναι η ποιότητα στο ρόστερ, αλλά και στον πάγκο.

Ελάχιστοι ποδοσφαιριστές που φοράνε αυτή τη στιγμή τη φανέλα της Man Utd θα είχαν θέση στο ρόστερ των Liverpool και City και (με βάση τη φετινή τους παρουσία και με ίσως μοναδική εξαίρεση των Maguire) κανείς δεν θα είχε θέση στην αρχική τους ενδεκάδα. Όσο για τον Ole Gunnar Solskjaer, θα ήταν ιεροσυλία η οποιαδήποτε σύγκριση με τους Pep και Klopp.


Δυστυχώς για τους φίλους της Man Utd, το μέλλον – βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο – δεν προδιαγράφεται ευοίωνο και οι λόγοι είναι λίγο πολύ γνωστοί και τους έχουμε αναλύσει αρκετές φορές, και πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος (To… φάντασμα του Fergie και το -ανύπαρκτο- πλάνο), αλλά και πρόσφατα (Ο Ed, το ένα δις (!) και η… νέα καραμέλα).

Για να αρχίσει η Man Utd να θυμίζει την «κανονική» Man Utd και να φτάσει το επίπεδο των κορυφαίων ομάδων του νησιού, θα χρειαστεί χρόνος, περισσότερο χρήμα και αλλαγές /προσλήψεις σε καίρια πόστα. Υπάρχουν όμως πράγματα που μπορούν να αλλάξουν άμεσα, μέσα στους επόμενους μήνες, για να βελτιωθεί κάπως η κατάσταση και να σωθεί ότι σώζεται από τη φετινή σεζόν.

Το μόνο που μπορεί (και πρέπει) να αλλάξει πριν από τη μεταγραφική περίοδο Ιανουαρίου, είναι ο προπονητής. Και η απόφαση για να ξεκινήσουν οι αλλαγές από την τεχνική ηγεσία μοιάζει να είναι μονόδρομος.

Αν και δεν φαντάζομαι να υπάρχουν ακόμα υποστηρικτές του Ole ή άτομα που να πιστεύουν πως ο Νορβηγός είναι ο καταλληλότερος για τον πάγκο των «κόκκινων διαβόλων», το παιχνίδι στο “Vitality” ήρθε να επιβεβαιώσει – για πολλοστή φορά-  ότι οι προπονητικές του ικανότητες (για το επίπεδο που εργάζεται) είναι περιορισμένες. Και αυτό αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά μειονεκτήματα της United έναντι των ομάδων που θέλει να φτάσει (City – Liverpool).

Σε μια αγωνιστική στην οποία οι Pep και Klopp οδήγησαν την ομάδα τους σε μία ακόμη ανατροπή, ο Νορβηγός έκανε ότι (δεν) κάνει πάντα όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ. Αδυνατεί να βοηθήσει την ομάδα του να βγάλει αντίδραση στο γκολ του αντιπάλου και στο τέλος γνωρίζει την ήττα. Αυτό έγινε και στις έξι περιπτώσεις, που η αντίπαλος της  United άνοιξε το σκορ, από τη μέρα που ανέλαβε τα ηνία της ομάδας ο Solskjaer!

Και να ήταν μόνο αυτό; Ο 46χρονος τεχνικός αδυνατεί να διαχειριστεί σωστά ακόμα και τα παιχνίδια που η ομάδα του βρίσκεται μπροστά στο σκορ και αυτό επιβεβαιώνεται από τους 8 χαμένους βαθμούς σε τέσσερα παιχνίδι στα οποία προηγήθηκε και τελείωσαν όλα 1-1 (Wolves, Southampton, Arsenal και Liverpool)!

Αν στα πιο πάνω προσθέσουμε και τις τέσσερις ήττες που έκανε (Crystal Palace, Newcastle, West Ham, Bournemouth!), τότε μπροστά μας έχουμε το χειρότερο ξεκίνημα της Man Utd στην ιστορία της στην Premier League (για την ακρίβεια από το 1987!) και την απάντηση στο ερώτημα κατά πόσο πρέπει να πάρει περισσότερο χρόνο και ευκαιρίες ο Ole Gunnar Solskjaer.

Κατά την άποψη του γράφοντα, ο Νορβηγός είναι καμένο χαρτί και δεν έχει τίποτα περισσότερο να προσφέρει στην Man Utd. Και όσο καθυστερεί η απομάκρυνση του τόσο θα μειώνονται και οι πιθανότητες να σωθεί η φετινή σεζόν. Χωρίς, επαναλαμβάνω, να είναι αυτός ο Νο1 υπαίτιος για την σημερινή κατάντια των «κόκκινων διαβόλων».