September 9, 2019

Στους δύο, τρίτος δεν χωρεί

testΣτους δύο, τρίτος δεν χωρεί

Ανδρέας Βιολάρης

Το δείγμα των τεσσάρων αγωνιστικών μπορεί να μην είναι μεγάλο, είναι όμως αρκετό για τα πρώτα συμπεράσματα.  Νομίζω πως μπορούμε να κάνουμε μια πρώτη πρόβλεψη για τη μάχη του τίτλου, για την τετράδα και γενικότερα για το «ταβάνι» των Big-6 στη φετινή Premier League. Το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα είναι πως και η φετινή κούρσα για την κατάκτηση του πρωταθλήματος θα είναι για δύο άλογα.

Καμιά αμφιβολία για τη City
Στην περσινή σεζόν η Man City απάντησε με τον πλέον εμφατικό τρόπο στο ερώτημα «μπορεί η ομάδα του Pep να επαναλάβει την πορεία του 2017-18;». ΟΚ, μπορεί να μην έφτασε τους 100 πόντους (μάζεψε 98), να μην πέτυχε 106 τέρματα (σταμάτησε στα 95) και το μεγαλύτερο της νικηφόρο σερί να ήταν 14 και όχι 18 παιχνίδια, συνολικά όμως η παρουσία της ήταν το ίδιο εντυπωσιακή και κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της back-to-back πρωτάθλημα. Έχοντας πλέον δείγμα δύο αγωνιστικών περιόδων, προσωπικά δεν έχω πλέον την αμφιβολία ότι η ομάδα του Guardiola μπορεί να επαναλάβει μια σεζόν των 95-100 βαθμών.

Το «τρένο» του Klopp
Φέτος, το ερώτημα μεταφέρεται στο στρατόπεδο της Liverpool. Μπορεί η ομάδα του Klopp να επαναλάβει την περσινή ιστορική της πορεία και να διεκδικήσει – γιατί όχι και να κατακτήσει – το πρωτάθλημα, ακριβώς τριάντα χρόνια μετά τον τελευταίο τίτλο; Η απάντηση μοιάζει να είναι εύκολη. Η φετινή Liverpool είναι ακριβώς η ίδια ομάδα με την περσινή, με τεράστιες δυνατότητες και ελάχιστες αδυναμίες, ενώ διαθέτει και την απαιτούμενη δυναμική για να κάνει και φέτος μία πορεία τρένου. Και μέχρι στιγμής είναι και η μοναδική που έχει το απόλυτο των 12 βαθμών. Οι τέσσερις φετινές νίκες επέκτειναν και το νικηφόρο ρεκόρ στο πρωτάθλημα στους 13 αγώνες, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ της σπουδαίας ομάδας του Sir Kenny Dalglish, το 1990. Μεγάλο όπλο για την Liverpool και το απόρθητο κάστρο του “Anfield” εκεί όπου έχει να χάσει από την… προ-προ-περσινή σεζόν (42 παιχνίδια χωρίς ήττα)!

Και κάπου εδώ φτάνουμε στο ερώτημα: Μπορεί κάποια από τις υπόλοιπες ομάδες να ακολουθήσει τους ξέφρενους ρυθμούς των δύο υπερομάδων που δημιούργησαν οι δύο κορυφαίοι προπονητές στον κόσμο; Στα μάτια μου η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Όχι! Οπότε πάμε στο επόμενο ερώτημα που είναι και πιο κρίσιμο: Ποιος θα τερματίσει στην 3η θέση και ποιος στην προνομιούχα 4η;

Η μεγαλύτερη απογοήτευση
Ξεκινώ με τη μεγαλύτερη απογοήτευση στο ξεκίνημα της φετινής σεζόν. Και αυτή δεν είναι ούτε η Man Utd, ούτε η Chelsea – για αυτές θα αναφερθούμε πιο κάτω – αλλά η Tottenham. Και η απογοήτευση μου είναι μεγάλη επειδή πολύ μεγάλες ήταν και οι προσδοκίες μου από την ομάδα του Mauricho Pochettino. Στο παρελθόν έχω εκφράσει πολλές φορές το θαυμασμό μου για τον Αργεντινό και την ομάδα του. Σε πρόσφατη αρθρογραφία μου σημείωσα πως η ενδεκάδα της περσινής Tottenham δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από τη βασική ενδεκάδα της City ή της Liverpool. Υστερούσε όμως σημαντικά σε επίπεδο ποιοτικού βάθους. Για αυτό και ανέμενα ότι η φετινή Tottenham – με την ποιότητα και την ποσότητα που πρόσθεσε – θα ήταν πιο ανταγωνιστική και πιο διεκδικητική, γιατί όχι να έθετε και υποψηφιότητα για τον τίτλο.

Το -7 από την κορυφή σε μόλις τέσσερις αγωνιστικές (!) είναι πολύ μεγάλο και κατά την άποψή μου αποτρεπτικό για να συνεχίσει να κάνει όνειρα τίτλου. Να αναφέρω ενδεικτικά πως στην περσινή σεζόν η Man City έφτασε στην 16η αγωνιστική και τα μέσα Δεκεμβρίου για να φτάσει τους 7 χαμένους βαθμούς (και τη σεζόν 2017/18 στην 23η!), ενώ η Liverpool έφτασε μέχρι τον Ιανουάριο (20η αγωνιστική)!

Μεγάλες δυνατότητες, αλλά και αδυναμίες
Πριν από την έναρξη της σεζόν θεωρούσα πως Arsenal θα είχε τον πρώτο λόγο έναντι των Man Utd και Chelsea, για τη μάχη της 4η θέσης. Και αυτή η άποψη δεν άλλαξε μετά τις πρώτες τέσσερις αγωνιστικές. Αντίθετα, ενισχύθηκε. Και αυτό όχι γιατί με έπεισε η ομάδα του Unai Emery με την απόδοσή της, αλλά γιατί δεν μπορούν να με πείσουν με τίποτα με αυτά που έδειξαν στις πρώτες τέσσερις αγωνιστικές οι άμεσοι ανταγωνιστές της. Σε σύγκριση με την ομάδα του Ole και του “Super Frankie”, η Arsenal διαθέτει μεγαλύτερο ποιοτικό βάθος αλλά και μια μεσοεπιθετική γραμμή που δεν έχουν μαζί “μπλε” και “κόκκινοι διάβολοι” και θα ζήλευαν (λέμε τώρα…) οι Pep και Klopp.

Αυτό που άλλαξε, είναι η εκτίμησή μου για το “ταβάνι” της φετινής Arsenal. Θεωρούσα πως δύσκολα θα μπορούσε να διεκδικήσει την 3η θέση, όχι τόσο γιατί δεν έχει τις δυνατότητες, όσο γιατί πίστευα πως δεν θα έδινε αφορμές η Tottenham. Ωστόσο, το ανησυχητικό ξεκίνημα των “πετεινών”, σε συνάρτηση με την κυριαρχική εικόνα που είχαν οι “κανονιέρηδες” στο πρόσφατο “north London derby” (2-2) με ανάγκασαν να κάνω δεύτερες σκέψεις. Άρχισα να διερωτώμαι κατά πόσο  θα επιστρέψει – μετά από τέσσερα χρόνια – του St Totteringham’s Day.

Η… τρίτη μου σκέψη όμως είναι ο David Luiz. Ο Βραζιλιάνος δεν είναι -ούτε θα γίνει- ο ηγέτης που λείπει εδώ και χρόνια από την άμυνα της Arsenal. Και η αμέσως επόμενη σκέψη είναι συνεχόμενες αλλαγές σε πρόσωπα και τακτικές διατάξεις από πλευράς Emery, που δεν βοηθούν να βρεθεί χημεία και να “δέσουν” τα αστέρια της ομάδας και να βγάλουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Α, και να μην ξεχάσω και τα απαράδεκτα νούμερα που συνοδεύουν τις εξορμήσεις της Arsenal τα τελευταία δύο χρόνια, διάστημα στο οποίο χάνει ένα στα δύο εκτός έδρας ματς (τελευταίους αγώνες 40 μετρά 12-8-20!). Όσο η Arsenal δεν φτιάχνει τα πιο πάνω της δεν μπορεί να ελπίζει σε πολλά – πολλά.

Η δικαιολογημένη Chelsea και η… αδιανόητη Utd
Πάμε και στις Man Utd και Chelsea. Προσωπικά δεν είχα πολύ μεγάλες προσδοκίες για καμία. Για πολλούς και διάφορους λόγους, με τους δύο να είναι κοινοί. 1) Η έλλειψη ποιότητας ή/και βάθους σε συγκεκριμένες θέσεις ήταν ο κυριότερος λόγος και 2) η έλλειψη εμπειρίας στην άκρη των πάγκο τους, ειδικά αν γίνει η σύγκριση με τους προπονητές των υπόλοιπων του “Big-6.”

Κι αν για την Chelsea υπάρχει η πολύ καλή δικαιολογία του εμπάργκο μεταγραφών, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για την Man Utd. Είναι πραγματικά αδιανόητος ο τρόπος που κινήθηκε αυτό το καλοκαίρι στο μεταγραφικό παζάρι. Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά, θα σταθούμε όμως στο πιο σημαντικό λάθος (“έγκλημα” καλύτερα) που έγινε. Το γεγονός ότι εκεί που έψαχναν να βρουν ένα επιθετικό καλύτερο του Romelu Lukaku, με στόχο να ανεβάσουν το επίπεδο, τελικά ο Βέλγος έφυγε και κατάφεραν να μην πάρουν κανέναν!Πάλι καλά που υπάρχει και ο μικρός ο James για να κρατά τα προσχήματα σε αυτό το πρώτο μήνα της Premier League.

Αν στην επιθετική γύμνια, η οποία καταδεικνύεται και από την καθιέρωση και ανελλιπή συμμετοχή του Jesse Lingard, προσθέσουμε και τη μέχρι στιγμής προβληματική ανασταλτική λειτουργίαπαρά την επένδυση των 140+ εκατομμυρίων στερλινών στην άμυνα! – τότε δεν μπορώ να βρω λόγο για να διαφοροποιήσω την αρχική μου άποψη και πρόβλεψη, ότι η βαλίτσα της ομάδας του Ole Gunnar Solsjkaer δεν μπορεί να πάει μακριά.

Ούτε για την Chelsea θα γράψω πολλά. Παρά το μέτριο ξεκίνημα και την μουρμούρα στο “Stamford Bridge”, εξακολουθώ να πιστεύω ότι υπό τις περιστάσεις ο Frank Lampard ήταν ο καταλληλότερος προπονητής που θα μπορούσε να βρει ο Abramovich (για την ακρίβεια η Marina Granovskaia, η director του συλλόγου). Και αυτό κυρίως γιατί τον θεωρώ  ικανότατο να δουλέψει και να βοηθήσει τους νεαρούς ταλαντούχους ποδοσφαιριστές – όπως οι Mount, Hudson-Odoi και Abraham – να εξελιχθούν και μαζί να βελτιωθεί και η Chelsea. Και αυτό άρχισε να φαίνεται και είμαι βέβαιος ότι θα φανεί ακόμα περισσότερο στο μέλλον.