August 30, 2019

Ο Ρώνης για Man Utd και Solskjaer

testΟ Ρώνης για Man Utd και Solskjaer

Ο Ρώνης Σωτηριάδης είναι ο πρόεδρος και ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Φιλάθλων της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στην Κύπρο (ιδρύθηκε το 1987). Είναι προσωπικός φίλος του Sir Alex Ferguson, τον έχει φιλοξενήσει στην Κύπρο, όπως και πολλές παλιές δόξες του συλλόγου, μεταξύ των οποίων και ο Ole Gunnar Soljkaer. Παρακολουθεί εδώ και δεκαετίες την αγαπημένη του ομάδα και με κάθε ευκαιρία εκφράζει την άποψή του, η οποία έχει ιδιαίτερη και βαρύνουσα σημασία, ενώ δεν φοβάται να κάνει και κριτική.

Ο Ρώνης Σωτηριάδης μοιράστηκε την άποψη του για το ξεκίνημα της Man Utd στο νέο πρωτάθλημα και ειδικότερα την «απαράδεκτη και ασυγχώρητη εμφάνιση απέναντι στην Κρίσταλ Πάλας», τις επιλογές του Solsjkaer αλλά και τον ίδιο τον Νορβηγό προπονητή και δεν είναι καθόλου επιεικής.

Διαβάστε αναλυτικά την τοποθέτηση του κ. Σωτηριάδη.

«Η εμφάνιση το περασμένο Σάββατο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ απέναντι στην Κρίσταλ Πάλας ήταν απαράδεκτη και ασυγχώρητη. Μας θύμισε την αποτυχημένη χρονιά που πέρασε και την οποία προσπαθούμε να ξεχάσουμε.

Στη λήξη της περσινής ποδοσφαιρικής περιόδου είχα αναφέρει ότι θα ήταν αδόκιμο να κρίνουμε και να επικρίνουμε το νέο προπονητή ο οποίος όταν ανέλαβε τον περασμένο Δεκέμβρη παρέλαβε χάος και ο χρόνος που είχε στη διάθεση του μέχρι το τέλος της σεζόν δεν ήταν αρκετός για να μπορέσει να καλύψει όλη τη γύμνια της άλλοτε κραταιάς ομάδας.

Δυστυχώς βλέπουμε τώρα να επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη και φοβάμαι ότι οδεύουμε προς άλλη μια αποτυχημένη χρονιά. Τι πρέπει να γίνει; Να αλλάξει η νοοτροπία και να γίνουν και άλλες προσθήκες ποδοσφαιριστών. Οι τρεις αγορές που πραγματοποιήθηκαν ήσαν πετυχημένες. Ο Μαγκουάιρ, παρά τα 80 εκατομμύρια στερλίνες που στοίχισε, ήταν μια αναγκαία μεταγραφή. Ο Βαν-Μπισάκα, παρά τα 50 εκ. για ένα ακραίο οπισθοφύλακα, ήταν επίσης μια αναγκαία μεταγραφή. Ο μικρός Τζέιμς με τα λιγοστά 17 εκ., ότι και να γίνει, θα είναι μια καλή μεταγραφή.

Ξοδεύτηκαν δηλ. 147 εκ. για τους τρεις παίκτες. Εάν όμως αφαιρεθούν τα 74 εκ. από την πώληση του Λουκάκου, η διαφορά είναι 73 εκ. Δηλαδή η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που είχε τόση ανάγκη ενίσχυσης σε όλες τις γραμμές ξόδεψε λιγότερα από πολλές άλλες ομάδες. Αντί να πάρει 6 τουλάχιστον ποδοσφαιριστές, αγόρασε μόνο 3.

Το κέντρο είναι σχεδόν ανύπαρκτο. Όλοι οι παίκτες της μεσαίας γραμμής εκτός του Πογκμπά, οποίος όμως παίζει καλά μόνο ο όταν ο ίδιος έτσι αισθάνεται και επιθυμεί, είναι μετριότητες και δεν έπρεπε να αγωνίζονται στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Είναι απαραίτητη η απόκτηση δύο ποδοσφαιριστών κέντρου, ενός ανασταλτικού και ενός επιτελικού και αυτό βέβαια νοουμένου ότι θα παραμείνει ο Πογκπά. Χρειάζεται και επιθετικός αφού οι υπάρχοντες είναι λίγοι, ιδιαίτερα αν φύγει και ο Σάντσες.

Όσον αφορά τη νοοτροπία, ο Σόλσκιαερ πρέπει να καταλάβει ότι με τα καλοπιάσματα του ενός και του άλλου στο τέλος δεν θα καταφέρει τίποτα. Να επιδείξει πυγμή και να καταδείξει ότι αυτός είναι ο ισχυρός ανήρ. Να σταματήσει να καλοπιάνει τον Ντε Χέα με την ελπίδα να υπογράψει επιτέλους το νέο του συμβόλαιο. Μέσα στον αγωνιστικό χώρο φαίνεται να υπάρχει αναρχία και με αρχηγό της ομάδας τον τερματοφύλακα, ο οποίος είναι μακριά στις περισσότερες φάσεις, η κατάσταση επιδεινώνεται. Να σταματήσει να καλοπιάνει τον Πογκμπά με την ελπίδα ότι θα παραμείνει στην ομάδα.

Στο σημείο αυτό επιθυμώ να ξεκαθαρίσω το εξής: θέλω να παραμείνει ο Ντε Χέα, θέλω να παραμείνει ο Πογκπά. Όμως να μη μας διαφεύγει ότι κανένας μα κανένας δεν είναι υπεράνω της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο Σόλκσιαερ πρέπει επίσης να σταματήσει να καλοπιάνει τον παραδόπιστο Γούτγορντ ελπίζοντας να διατηρήσει τη θέση του. Από το πρωί μέχρι το βράδυ πρέπει να του υποβάλλει ότι είναι επιτακτικό να αφήσει κατά μέρος τις τσιγκουνιές και να προχωρήσει στην αγορά 3 τουλάχιστον ακόμα παικτών.

Είναι αποδεδειγμένο ότι αυτοί που συνέχεια καλοπιάνουν αντί να αναλαμβάνουν τον ηγετικό τους ρόλο στο τέλος αποτυγχάνουν έστω και αν πρόσκαιρα νομίζουν πώς τα καταφέρνουν. Οι σφουγγοκωλάριοι και οσφυοκάμπτες πάντοτε αποκαλύπτονται και μάλιστα εν μέσω αποτυχίας.

Και ένα τελευταίο ερώτημα. Πώς ο Σόλκσιαερ σε κάθε αγώνα ξεκινά σαν βασικό τον ανύπαρκτο μέσα στον αγωνιστικό χώρο Λίνγκαρτ και πάντοτε τον αντικαθιστά αφού βέβαια δεν προσφέρει τίποτα;»